Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Carmiggelt & Kuipers in opdracht

Op 1 september 1979 gingen Reinold Kuipers en zijn vrouw Tine van Buul, beide werkzaam bij uitgeverij Querido, met pensioen. Zij ontvingen van Simon Carmiggelt en zijn vrouw Tiny de luxe versie van 'Vreugden en Verschrikkingen van de dronkenschap', nummer H/C IX, een doos met 17 etsen van Frank Lodeizen en drie gedichten van Simon Carmiggelt. Met inliggend kaartje van Carmiggelt en zijn vrouw:
'Voor Tine en Reinold/  bij hun afscheid / Simon en Tiny 31 aug 1979'.


Nou, concludeerde een boekhandelaar, de relatie Carmiggelt - Kuipers zal niet zo heel fijn zijn geweest, als er niet meer tekst af kan bij een afscheidscadeau, terwijl je meer dan 20 jaar hebt samengewerkt.

Een aantal opdrachtexemplaren, door Carmiggelt aan Kuipers gericht, aangevuld met enkele fragmenten uit de geschreven media geven een correctie op dit beeld......

Kuipers is voorafgaand aan zijn werkzaam leven bij Querido vanaf mei 1946 hoofd van de uitgeverij De Arbeiderspers. De bundel Honderd dwaasheden (…
Recente posts

Vier x Kaas

Een verzamelaar van Elsschot loopt op internet regelmatig boekwinkeltjes en antiqbook door, op zoek naar een titel van Elsschot die hij nog niet in zijn bezit heeft. Na jaren verzamelen bieden deze sites weinig nieuws meer, maar je weet nooit....
Toch raak...in oktober 2018, duikt op boekwinkeltjes een onbekende titel op:

Schrijver:Elsschot, W.
Titel:Sýr. Vrabecek [=Kaas; Tsjip] (vert. uit het Tsjechisch door Lida Faltová)
Uitgever:Praha : Julius Albert
Bijzonderheden:1936, geb., stofomslag, 177 pp.(Knihy stoleti; 20; onder redactie van J. Seifert). Heel fraai ex.!
Meer info: Het stofomslag heeft aan de bovenkant een miniem scheurtje en heel lichte gebruiksschade op een plekje op de rug. Deze vertaling is de op een na oudste Elsschot-vertaling en is in ons land alleen in de Leidse UB aanwezig, maar zonder stofomslag. Dit exemplaar mag heel fraai heten. Uiterst zeldzaam boek dat voor zover wij weten nooit in Nederland antiquarisch is aangeboden.

Op zoek naar meer informatie stuit de verzame…

Brouwers, Bloem & Roest

In 2010 werd Jeroen Brouwers 70 jaar, wat voor literair tijdschrift de Parelduiker destijds aanleiding was een special over hem uit te brengen. Brouwers aan het woord in 2010:

'Mijn echte leermeester was Hans Roest, de man die op de Geïllustreerde Pers hoofd van de lectuurafdeling was. Met die man heb ik dagelijks urenlange gesprekken gevoerd, hij wist alles en kende iedereen. Hij had zelfs Willem Kloos nog gekend, en Hélène Swarth, van wie ik toen nog nooit gehoord had: ‘Zo, dan wordt het tijd dat je dat eens leest, jongen.’ Zo ben ik aan het lezen geslagen, alles door mekaar. [..] Hij heeft me veel geleerd. Aardige man, ik zou over hem moeten schrijven nu hij dood is, om hem te gedenken.

Brouwers heeft woord gehouden, uitgeverij Demian gaf in het najaar 2018 in samenwerking met Uitgeverij Atlas Contact het boekje 'Laatste plicht, terugdenken aan Hans Roest' uit, geschreven door Jeroen Brouwers die in 1962 met Roest kennismaakte en tot zijn dood in 2006 met hem bevriend w…

Voorbij, voorbij........

Roelofstraat 31, Amsterdam. Op dit adres is nu een advocatenkantoor gevestigd. Maar in de vorige eeuw huisde er lange tijd een boekhandel in het pand.
Bert Samsom, de zoon van boekhandelaar C.J. Samsom beschrijft in 1976 in het jubileumboekje naar aanleiding van 40 jaar boekhandel de aparte locatie van de boekhandel:

'Een soort drielandenpunt waar de Pijp en het 'nette' Zuid samenkomen, terwijl de Hobbemakade iets daar tussenin is'.

De opgetekende herinneringen van personeel, klanten en familie getuigen in het jubileumboekje van een lang vervlogen tijd. Vader Samsom was een boekverkoper van de oude stempel, in de goede zin van het woord:

'Snel, zakelijk en efficiënt willen verkopen heeft daarbij nooit voorop gestaan'.

Een klant schrijft in het jubileumboekje dat vader Samsom in 1964 'Ik, Jan Cremer' niet in de voorraad wilde opnemen.
Een computer was er uiteraard nog niet, een werknemer herinnert zich dat bestellingen in een groot boek met uitscheurbare …

Een echt opdrachtexemplaar (3)?

Echte opdrachtexemplaren zijn boeken die door de schrijver – in liefde of in vriendschap – met een inscriptie zijn geschonken aan een familielid, vriend of bekende, aldus Nick ter Wal in de eerste post met het onderwerp 'Een echt opdrachtexemplaar'.

Boudewijn Büch schreef in 1988 in Tirade een uitvoerig essay over de kwestie wat een echt opdrachtexemplaar inhoudt. Twee fragmenten uit zijn betoog:

‘Signed copies en presentation copies zijn weliswaar dingen die met elkaar te maken hebben, maar voor de duidelijkheid dienen zij toch gescheiden gehouden te worden. Een gesigneerd boek draagt de handtekening van een auteur zonder dat er verder van een opdracht of een band met iemand sprake is; in een opdrachtexemplaar staat een opdracht waarin de auteur duidelijk maakt waarom hij het boek aan iemand geschonken heeft'.

'Het moge duidelijk zijn: ik verzamel gesigneerde exemplaren, maar bij voorkeur geen obligate opdrachten. Een opdracht die aan een boek een toegevoegde waarde me…

Jeroen Brouwers, de dichter

Wim Hazeu is een Nederlands schrijver, journalist, radio- en televisieprogrammamaker, uitgever, dichter en biograaf. Geboren op 28 april 1940 te Delft. Na zijn studie Nederlands richtte hij het literaire tijdschrift Kentering op en was o.m. letterkundig medewerker van de Delftsche Courant en de Haagsche Courant, zo is op zijn eigen website te lezen.

In zijn jonge jaren organiseert hij literaire bijeenkomsten, waaronder een literaire café-avond op 16 maart 1961.
Helaas krijgt hij een afzegging. Een jonge auteur en dichter, 20 jaar oud, die eerder in september van het voorgaande jaar het verhaal 'De Ring' in tijdschrift de Kentering had gepubliceerd, moet zijn optreden in maart 1961 afzeggen.

'De marine heeft op de mij beschikbare tijd een dusdanig beslag weten te leggen dat het mij helaas, driewerf helaas, niet mogelijk zou zijn uw gast te wezen.'

Hij stuurt Hazeu een brief waarin hij zijn afzegging verklaart en zendt vier gedichten mee met het verzoek of deze door een a…

Leve de dood

De dood speelt een belangrijke rol in het leven van Gerard Reve. Zoals in het gedicht 'Getuigenis' waarvan de laatste regels luiden:

'Wat wil het volk?
Niet veel goeds, dat is zeker.
Dus ga ik de straat op,
met mijn eigen vaandel
waarop geschreven staat:
Vrijheid! Ziekte! Ouderdom!
Lang leve de Dood!'

In de Groene Amsterdammer (14 april 2006), schreef Maria Barnas:

'Het is grijs in de gedichten van Gerard Reve, met regen. De dood staat steevast op de loer en als dat niet zo is roept de dichter om zijn dode moeder of een god van wie hij het bestaan betwijfelt'.

En:
'De wanhoop van Reve is echt. Er wordt niets geveinsd van de angst om oud te worden, dood te gaan, vergeten te worden. Het is meer dan angst, een besef dat het leven tot niets leidt en wat Reve schrijft in zijn gedichten kan gelezen worden als een poging hiermee om te leren gaan'.

Reve heeft een aantal keer zijn nieuwe boek de titel 'Leve de dood' willen geven, zo valt na te lezen in …

Kleine besognes in de uitgeverswereld

Het uitgeven van boeken heeft zo zijn specifieke besognes. Zoals: te laat ontdekte zetfouten, slordige reclamejongens, een boekontwerper die teleurgesteld moet worden, een buitenlandse uitgever die de vertaalde boeken niet weet te verkopen, rommelen met de royalties. Simon Carmiggelt heeft met alle genoemde kwesties wel eens te maken gehad. Hieronder enkele voorbeelden, geplukt uit een onlangs op de markt gekomen pakketje briefjes aan zijn uitgever(s).

TE LAAT........
Beste Landwehr (1),
Mijn vrouw las hier in de Steeg ‘Oude Mensen’ door en maakte me er op attent dat er, zo hier en daar, letters zijn weggevallen, althans niet zijn afgedrukt, bijvoorbeeld op pagina 81 (Hij duik zonder t en omme in plaats van domme) en op pagina 88, zie de eerste 5 regels. Ik meld het je maar even omdat, in geval je het boek zou moeten herdrukken, het zin zou hebben het helemaal nog even kritisch te laten doorlezen op zulke dingetjes. Tot spoedig ziens,
Hart groet Simon C. 

(1) D.H. Landwehr ('Dick'…

Een historische avond

Het is 1957. Willem Elsschot schrijft niet meer, zijn laatste werk, Het Dwaallicht, is in 1946 verschenen. Er komt in maart 1957 nog één titel op de markt: het Verzameld Werk. Zijn uitgever, Van Kampen, lijkt het een goed idee om naar aanleiding van het uitkomen van het verzameld werk in Nederland een aantal lezingen te houden. Elsschot heeft echter geen trek in het geven van een lezing, maar wil wel een half uurtje voorlezen, mits hij na elk optreden weer naar Antwerpen teruggereden wordt. Van Kampen strikt vervolgens bewonderaar Simon Carmiggelt voor de lezing.

De eerste sessie in Nederland vond plaats op 24 april in de Bijenkorf in Rotterdam. Elsschot nodigde de jeugdige Rotterdammer Jan C.Villerius, studerend voor leraar M&O, uit om de lezing bij te wonen. Jan Villerius correspondeert in die tijd met Elsschot, waarbij Elsschot hem feliciteert met zijn literaire inzicht.








Tijdschrift De Groene schrijft in oktober 1999:

De vriendschap begint als 'deze heer J.C. Villerius’ in 1…

Een echt opdrachtexemplaar (2)

Echte opdrachtexemplaren zijn boeken die door de schrijver – in liefde of in vriendschap – met een inscriptie zijn geschonken aan een familielid, vriend of bekende, zo is te lezen in een oudere post die het opdrachtexemplaar van 'Het mes op de keel' als uitgangspunt had.
Het tweede voorbeeld in deze post doet daar niet voor onder. Eind 1960 werden Godfried Bomans en zijn vrouw verblijd met een dochter: Eva Bomans. Godfried zond de pastoor die zijn dochter gedoopt had een exemplaar van 'Een halve eeuw Trappistenleven' met een schitterende opdracht. Het begrip 'hierateuma' zal niet iedereen bekend voorkomen. Onder de opdracht is een korte uitleg van het begrip. 

Petrus gebruikt het Griekse woord hierateuma. Dit woord staat in het enkelvoud en geeft de identiteit van een hele groep aan: heel de christelijke gemeenschap is priester. Oudere vertalingen geven dit woord weer met 'priesterschap', maar in modern Nederlands klinkt dat vreemd. 
Voor zover gelovigen …