Doorgaan naar hoofdcontent

Posts

Een kleine slaaf van poëzie en taal

In de serie 'Tony van Verre ontmoet' vertelt Carmiggelt over een editie van het boekenbal:
'De zaal was vol met schrijvers, uitgevers, dichters en boekhandelaars in smoking, rok of avondtoilet. Het was al even na het programma toen een man zich aan de deur meldde. De man was niet gekleed in de voorgeschreven dresscode. Plus: hij was in een alcoholische staat die door de binnen aanwezige personen pas over pakweg 1 a 2 uur bereikt zou worden. Kortom: hij mocht er niet in. De Telegraaf had er de volgende ochtend een foto in de krant voor over'.

De geweigerde man betrof Gerard Den Brabander. Voor Carmiggelt betekende de weigering om Den Brabander niet binnen te laten dat de onderste steen onder het boekenbal uitgetrokken werd. Want den Brabander was een groot dichter terwijl, weliswaar in de juiste kledij, binnen een flink aantal veel kleinere dichters rondliepen. Aldus Simon Carmiggelt.

Den Brabander is nu een min of meer vergeten dichter. Maar op het internet wordt er no…
Recente posts

Echo's van Elsschot

Uit dagblad de Trouw, mei 2019:

Auteur Gerwin van der Werf schrijft:
Op een grauwe, vergeefse maandagochtend in februari zit ik mijn lessen voor te bereiden. Vier-havo, altijd lastig. Er vliegt een pushbericht over het beeldscherm, [..] Het is van mijn redacteur bij de uitgeverij, het onderwerp is ‘Longlist Libris Literatuurprijs’ en de aanhef luidt ‘Gefeliciteerd’. 
[..]  Hoera, ik doe mee aan het grootste literaire prijzencircus van Nederland. Geloof me, dat is waar iedere schrijver op hoopt, [..] een plek op de Longlist van de Libris. Uit ruim tweehonderd titels geselecteerd worden, [..], dat betekent: je leeft, je bent nog niet dood! Een schrijver bestaat niet als zijn werk niet verkocht en gelezen wordt, en mijn boek was inmiddels bedolven onder honderden andere boeken, het lag in het massagraf van de haast-vergeten-boeken, maar het is er weer uit opgevist. Het is een kleine opstanding.'

Een schrijver bestaat niet als zijn werk niet verkocht en gelezen wordt', schrijft van…

Een studie van Spijt

18 december 1934:
Elsschot stuurt een brief aan Marnix Gijsen. De brief bevat het gedicht ‘Spijt’, een gedicht over zijn moeder, de laatste in een rij van vijf moedergedichten. Hij draagt het gedicht op aan Gijsen, op dat moment de definitieve versie. Maar de versie die Gijsen ontvangt blijkt later niet de enige definitieve versie. 'Spijt' wordt het lijfgedicht van Elsschot en hij blijft er zijn hele leven aan sleutelen.
Het gedicht telt meestal zeven strofen, maar soms ook zes of vijf. Strofe II en VII doen niet altijd mee. Een analyse...

Spijt
I
Dat in gemelijke grillen
ik mijn dagen kon verspillen,
dat ik haar voorbijgegaan
of een steen daar had gestaan,
II
dat ik heel mijn zondig leven
heb gekregen zonder geven,
dat mij alles heeft gesmaakt,
dat ik niets heb uitgebraakt,
III
dat ik niet kan herbeginnen
haar te dienen, haar te minnen
dat zij heen is en voorbij,
bitter, bitter grieft het mij.
IV
Maar de jaren zijn verstreken
en de kansen zijn verkeken.
Moest die kist weer opengaan
ge…

Gerard Reve & Het Rode Gevaar

Letty Kosterman is in de tweede helft van de vorige eeuw een bekende en gewaardeerde presentatrice op radio en televisie. Bij de AVRO presenteert zij in 1960 het televisieprogramma ‘Nieuwe Oogst’, bij de Vara vanaf 1962 ‘Dit is uw leven’. In diezelfde tijd verzorgt zij ook, samen met Joop Söhne en Herman Stok, elke zaterdagochtend de presentatie bij het radioprogramma Z.O. 135, een programma dat vijftien jaar lang in de jaren ’60 en ‘70 op Hilversum 2 wordt uitgezonden. De toevoeging ‘135’ duidt op de lengte van het programma, 135 minuten. In 1970 laat Letty zich in de Leidse Courant interviewen over het programma:

‘Ik vind live programma’s zalig. Naar Zo-135 luisteren zo’n miljoen mensen en die heb je allemaal om je heen, als je bezig bent’. 

Eind februari 1975 verschijnt een nieuwe titel van Gerard Reve op de markt, ‘Ik had hem lief’, een titel waar de pers met koppen als ‘Gerard wordt een oude zeurpiet’ en ‘Ontluisterend brievenboek van Reve’ weinig goede woorden voor over heeft. I…

Rebel mijn hart

Menig Hagenaar dacht na de Tweede Wereldoorlog met weemoed terug aan café 'Het Wachtje'. Het café, gelegen bij het Malieveld en het rechtbankgebouw werd in 1945 door een bombardement vernietigd. Simon Carmiggelt haalde in 1982 in de radioserie 'Tony van Verre ontmoet' herinneringen op aan het café. 

De jeugdige Carmiggelt was in de vooroorlogse jaren rechtbankverslaggever en verzamelde bij elk bezoek aan de rechtbank drie 'zaakjes', want in Het Wachtje zaten twee ervaren journalisten die de jonge Carmiggelt zo ver hadden gekregen om ook voor hen met een rechtbankverslag terug te komen. Maar, zo bekende hij in '82, het beste zaakje hield hij natuurlijk zelf. Jan Campert was een van de twee verslaggevers die door Carmiggelt bediend werd.
Naast een druk bezet verslaggever was Campert ook romanschrijver en dichter. In het begin van het tweede oorlogsjaar verscheen van zijn hand de dichtbundel 'Sonnetten voor Cynara', naar de smaak van Carmiggelt de beste …

Brood & Boeken

Nieuw Vossemeer, 1935
Bakker Frans de Klerk bakt brood in de Voorstraat in het West-Brabantse dorp Nieuw-Vossemeer. Zijn vrouw beheert de winkel.
Het dorp, gelegen aan de Eendracht die Brabant van Zeeland scheidt, is een zogenaamd 'voorstraatdorp', ingedeeld in een Voorstraat die vanuit een centraal gelegen kerk min of meer loodrecht op de polderdijk staat en een Achterstraat, ongeveer parallel lopend met de Voorstraat, die blijk geeft van een eerste uitbreiding van het dorp.
Op de foto is de Nederlands Hervormde kerk zichtbaar, het zaalgebouw uit 1649 is hersteld en van een nieuwe voorgevel voorzien in 1849.

Amsterdam, 1935
Auteur A.M. de Jong is al op relatief jonge leeftijd zeer succesvol met de dagelijkse krantenstrip Bulletje en Bonestaak (in samenwerking met de de tekenaar George van Raemdonck) en met de boeken waarin de Brabantse Merijntje een hoofdrol speelt.
Hij gaat in 1935 met de auto op vakantie naar het Franse Menton. Behalve zijn zoon stappen op het Rembrandtplein…
In 1973 verschijnt een nieuwe titel van Gerard Reve op de markt, ‘Lieve Jongens'. Bzztoh weet Reve vast te leggen voor de presentatie. De Telegraaf kondigt de avonden aan: 
'Gerard Kornelis van het Reve noemt zich geen Franciskus en Markies meer. Hij heeft zich nu tot 'koninklijk volksschrijver' gepromoveerd en zijn naam tot Gerard Reve teruggebracht. Volgende week, 16 en 17 februari houdt hij in het Bzztoh-theater in Scheveningen (YMCA-centrum) zijn nieuwe boek 'Lieve Jongens' ten doop'.
Beide avonden zijn geheel uitverkocht. Voor de pauze leest Reve voor uit zijn nieuwe boek, na de pauze declameert hij gedichten en kan het publiek vragen stellen.

In De groene Amsterdammer schrijft Theodoor Holman: 
Het is de avond van de zestiende februari 1973. Gerard houdt zijn boek 'Lieve jongens’ ten doop in De Seinpost in de Scheveningse Seinpoststraat. [...]. Het voorlezen uit 'Lieve jongens’ was een enorm succes, vooral de nadien klassiek geworden passage van &…

Gezellig babbelen

Echte opdrachtexemplaren zijn boeken die door de schrijver – in liefde of in vriendschap – met een inscriptie zijn geschonken aan een familielid, vriend of bekende, aldus Nick ter Wal in de eerste post met het onderwerp 'Een echt opdrachtexemplaar'.
In deze vierde aflevering staat de vriendschappelijke relatie van Simon Carmiggelt met Wim Kan centraal.
Carmiggelt schreef na de Tweede Wereldoorlog toneel- en cabaretrecensies in dagblad Het Parool. Op 31 augustus 1946 opende hij de recensie van een optreden van Wim Kan en Corrie Vonk met de zin:

'Na zeven jaren van scheiding herstellen Wim Kan en Corrie Vonk in het Leidseplein-theater het contact met de Amsterdammers en het weerzien is hartelijk en aangenaam'. 

Er zouden meer (positieve) recensies volgen, te lezen in een uitgave van de Carmiggeltvrienden, Amsterdam 2017.

Henk van Gelder, in zijn Carmiggelt-biografie aangekomen in de jaren '60 schrijft:
Het contact met Wim Kan en Corry Vonk was in de loop der jaren gegr…
Dinsdag 4 juni 2019. De kranten melden het overlijden van Martine Bijl op 71 jarige leeftijd. De Volkskrant van die dag besteedt ruim aandacht aan haar overlijden. Haar veelzijdigheid staat centraal:
'Er is nauwelijks een Nederlandse artiest te bedenken die zo veelzijdig en veelomvattend is'.  Een opsomming volgt: zangeres, actrice (in het theater en in de film), panellid, auteur, illustrator,vertaler, presentatrice. En, niet te vergeten: het gezicht van Hak, waardoor zij regelmatig in een reclamespotje in een veld met doperwtjes te zien was. 
Op 34-jarige leeftijd heeft Martine een monoloog in 'Vroeger kon je lachen' een film, gebaseerd op werk van Simon Carmiggelt. Martine legt aan een toehoorster (gespeeld door Henny Orri) uit hoe moeilijk haar leven is verlopen.




De leeuwarder courant schrijft in die tijd:
Als een producer die de beste Nederlandse film aller tijden moet aanprijzen, wijdt Carmiggelt over de film uit. Hij vergeet even zelf filmcriticus te zijn geweest, …

La nebbia del tempo

De Italiaan Filippo Donini, in 1911 in Rome geboren, was een veelzijdig man. Hij onderwees Italiaans op diverse universiteiten, waaronder in Algiers, Amsterdam, Dublin en Utrecht. Hij is ook directeur geweest van het Italiaanse Culturele Instituut in Brussel, New York en Londen, in deze laatste stad heeft hij 18 jaar gewoond. Uit zijn directeurstijd in New York is een befaamde foto bewaard gebleven waarop hij in 1958 Marilyn Monroe de 'David Donatelo Award' geeft als prijs voor de beste buitenlandse actrice.
Donini schreef een veelvoud aan boeken over Italiaanse en Engelse literatuur. Hij vertaalde ook boeken, waaronder titels van Charles Dickens, T.S. Eliot en Thomas de Quincey.

Dinsdag 27 november 2012
Veilinghuis Bubb Kuyper veilt een deel van de boekenverzameling van de eerder dat jaar in juli overleden dichter, schrijver, vertaler, criticus, polemist en toneelschrijver Gerrit Komrij. Lot 57/371 behelst de linnen versie van 'Verzen van vroeger' van Elsschot, inclus…